Sytuacja młodzieży w XIX wieku

Dawno, dawno temu, gdy Polska znajdowała się pod zaborami, szkoły publiczne znajdowały się pod kontrolą caratu. Językiem urzędowym, a więc obowiązującym także w nauczaniu, był język rosyjski. Uczniowie musieli nosić specjalne mundurki i czapki z daszkiem, by w szkole wyglądać jednakowo, a na ulicy wyróżniać się spośród tłumu. Nauczyciele nie przejmowali się zbytnio tym, czy i jak uczniowie rozumieją wykładany przez nich przedmiot. Wymagali wiedzy i zaliczania kolejnych egzaminów. Często również stosowali kary fizyczne, zwłaszcza wobec uczniów z biedniejszych rodzin. Sami zaś uczniowie musieli się bardo starać, by przechodzić z klasy do klasy, gdyż materiał do opanowania nie był łatwy. Aby zarobić na swoje utrzymanie, udzielali korepetycji kolegom z młodszych klas. Często nie mieli przez to czasu na naukę własną. Jako młodzi patrioci pielęgnowali w sobie dążenia niepodległościowe. Na przekór zakazom władz carskich, czcili ważne rocznice historyczne, organizując manifestacje na ulicach miast oraz w kościołach. Spotykali się także na tak zwanych tajnych kompletach, podczas których wspólnie poznawali przeszłość historyczną swojej ojczyzny. W zdobycie wiedzy i dobrego wykształcenia wkładali wiele wysiłku, marząc, że kiedyś posłuży im ono w spełnieniu marzeń o wolnej, niepodległej Rzeczypospolitej.

Both comments and pings are currently closed.