Dojrzewanie okresem buntu

Jednym z zagadnień związanych ze zmianami psychospołecznymi nastolatków jest potrzeba buntu i niezależności wynikająca z intensywnego kształtowania się osobowości. Młody człowiek chcąc zaznaczyć swoją odrębność buntuje się przeciwko autorytetom – rodzicom, nauczycielom, wychowawcom. Rodzi to napięcia i konflikty. Ważne ze strony rodziców jest wyrozumiałe podejście i wiedza na temat specyfiki okresu dojrzewania. Zaostrzanie konfliktów, wchodzenie na wojenną ścieżkę może pogorszyć sytuację i zaszkodzić dziecku. Istotna jest metodyczna, spokojna postawa rodziców, a w razie konieczności pomoc psychologa, bądź lekarza psychiatry. Nastolatek zbyt surowo traktowany, niezrozumiany przez najbliższe osoby może paść łupem licznych sekt, w których będzie szukał zrozumienia. Może uzależnić się od środków odurzających – alkoholu lub narkotyków, może zapaść na depresję, anoreksję lub bulimię. Narzędziem walki z dorosłymi i przejawem buntu mogą być wagary, a w sytuacjach bardziej drastycznych dochodzić może do ucieczek z domu, a nawet do prób samobójczych. Okres dojrzewania to bardzo trudny czas dla młodych ludzi. Czas, w którym wchodząc w dorosłość nie potrafią jeszcze poruszać się po jej obszarach. Bez mapy, bez dyskretnych wskazówek dorosłych – rodziców i nauczycieli mogą pogubić się wśród pokus.

Both comments and pings are currently closed.